Rode Hond - Zin en onzin in hapklare brokken

Wie is... de mol? is weer van start gegaan. Rodehond.net speurt mee.

Wie is... de mol? is weer van start gegaan. Rodehond.net speurt mee.

- Klik hier om je prognose door te geven

- Klik hier om over het programma te babbelen

Kieskompas

Het kieskompas is online. Ik heb het  zojuist ingevuld en kreeg het advies om vooral niet op het CDA te stemmen. Dat klinkt me goed in de oren. Maar om nou op Amsterdam Sociaal (ASO) te gaan stemmen...

Hier mijn volledige resultaat:

Ervaringen van een beginnende twitteraar

'Kom uit je grot en stap in het licht'.  Met die woorden overtuigde een niet nader te noemen tekstschrijver mij - na een jarenlange promotiecampagne - om te gaan twitteren. En zo zette ik twee weken geleden mijn eerste stappen op het twitterpad. Inmiddels heb ik 69 ‘tweets’ op mijn naam staan. Voor de leken onder ons: tweets zijn berichtjes van maximaal 140 tekens die je via twitter de wereld in slingert. Voorts heb ik 54 followers (mensen die mijn de wereld in geslingerde tweets ontvangen) en volg ik zelf 104 mensen. Tot dusverre vind ik twitter wel geinig. Ondanks dat mijn vriendin anders beweert, ben ik nog niet verslaafd. Als het morgen ophoudt te bestaan, ga ik het niet erg missen. Denk ik.

Ik merk dat het tijd kost om je eigen netwerk op te bouwen. Je hebt mensen nodig die je volgen, anders kun je net zo goed tegen een stoel praten. En hebt interessante mensen nodig om te volgen. Dat luistert erg nauw. Van twitteraars die iedere beschuit die ze eten melden, heb je snel genoeg. Van twitteraars die alleen maar zichzelf promoten ook. Wat het lastig maakt, is dat alles door elkaar loopt. Je kunt bekende mensen volgen (ik volg bv Wim de Bie en Jochem Myjer), maar ook vrienden en bekenden. En mensen die je professioneel volgt, in mijn geval journalisten en andere nieuwsmensen. En collega’s. En cabaret-mensen. En zo maar mensen die af en toe leuke dingen schrijven. Al die tweets vormen soms een grote brei, waardoor je het gevoel krijgt dat je de helft mist.

Het is dus nog een kwestie van zoeken en opbouwen. Ik snap wel dat twitter, als je eenmaal door die fase heen bent, op den duur zeer verslavend kan zijn.

Denk je nu: ‘goh, het lijkt me best leuk om mijn grote blogheld Rodehond te volgen op twitter’, mijn account is mijn voornaam dan-een-liggend-streepje en dan de eerste letter van mijn achternaam. Weet je die niet, dan kun je een verzoek indienen via hondrode@yahoo.com.

Zondagmiddagfilmpje: Dorine Wiersma - Het lid van Jan Smit

Gaat dat zien

“If all records told the same tale — then the lie passed into history and became truth.” (George Orwell 1984)

THIS IS PROPAGANDA

EXHIBITION AT RHIZOMATIC

animation films & audiovisual sculptures

FRIDAY 29 JAN.

OPENING

20.00h. INTRODUCTION music performance by Bart Dykstra

21.00h. PRESENTATION by Rogier Klomp and Bart-Jan Kazemier

21.30h. DJ Quartier Mustache

free entry

FRIDAY 12 FEB.

TALKS AND THOUGHTS

20.00 h. Rogier Klomp and Bart-Jan Kazemier interviewing JORIS LUYENDIJK

entry € 5,00

reservations: christine@rhizomatic.nl

LOCATION

RHIZOMATIC

Papaverweg 3C

Amsterdam Noord

http://www.rhizomatic.nl

THIS IS PROPAGANDA

http://www.thisispropaganda.com

De erfenis

Kat Ursula liep verdwaasd door de woonkamer. Het dier waggelde als een dronken eend met een motorische stoornis. Ursula liep tegen de lamp. Een iel ‘mauw’ ontsnapte aan haar keel. Willeke Giraal zag het vanaf de bank allemaal aan. Ze glimlachte minzaam en zei toen ‘miauw’ terug tegen de poes, die ondertussen in slaap was gevallen. Willeke hoestte. Een klodder grauw slijm ketste tegen het raam.

De zieke Willeke - ze leed aan een combinatie van kinkhoest en winterstress – zag door het groezelige, volgerochelde raam dat er een man haar tuinpad opbeende. Aan zijn postuur zag ze al wie het was: haar oom Knoester. Eigenlijk heette haar oom Peter, maar iedereen noemde hem Knoester. Waarom, dat was in de warboel van volkse verhalen van het dorp Wavelen niet meer terug te vinden. Knoester bonkte op de deur. ‘En dat terwijl de bel het gewoon doet’, dacht Willeke.

Knoester zat even later op de bak met een kop koffie in zijn knuist. Hij hoestte. Willeke ook. Een scherp flatsgeluid weerklonk van het raam. ‘Ik moet je wat vertellen’, mompelde Knoester, meer tegen het lepeltje in zijn koffie dan tegen Willeke. ‘Je oudtante Paula is dood.’ Het theelepeltje reageerde niet. Willeke ook niet. Ze pijnigde haar hersenen met de vraag wie oudtante Paula ook alweer was. ‘Zoals je weet had de familie Van Runen geen kinderen’, vervolgde Knoester. ‘En daarom kom ik jou en je zus Els iets brengen. Hij pakte uit zijn werkmanstas een oud, vergeeld boek. De meeste bladzijdes hingen los in de band, het kon haast niet anders of er moesten wel enkele pagina's ontbreken. Hij legde het boek op tafel. Willeke keek ernaar. Toen ze weer naar haar oom keek, zag ze dat hij nog iets uit zijn tas opdiepte. Het was een klok die stilstond. ‘Dit is voor jullie.’ Zonder verdere plichtplegingen goot Knoester het restant van zijn koffie in zijn keel, liet een luide boer en liep met grote passen de kamer uit.

Willeke Giraal keek hem na. Kat Ursula zei ‘mauw’. Willeke zag het boek op tafel liggen en de kapotte klok ernaast. Ze hoestte. Een klodder groenige substantie ontsierde de kaft van het boek.

Goede tv

Klagen over televisieprogramma's is een (inter)nationale sport. En vaak ook terecht. Maar er zijn vandaag de dag ook hele leuke, goed gemaakte, programma's op tv. Zo keek ik gisteren eerst naar Wilfried de Jong, die 24 uur met Heleen van Rooijen doorbracht. Interessant. Vorige week zat hij met Gordon. Het was de eerste keer dat ik een programma's met Gordon heb uitgekeken. Een hele prestatie. Later op de avond zag ik Toren C, waar ik hard op om heb gelachen (ook een hele prestatie).

Op donderdag is persoonlijke favoriet Wie is... de mol? erop, waardoor ik helaas De keuringsdienst van waarde moet missen. En dan heb je ook nog Dexter, Little Brittain en Studio Sport.

Er valt genoeg te genieten. Tussen alle ergenissen door dan, dat wel...

Wakkerwordlied

Vanochtend werd ik wakker met op de wekkerradio 'Cooler than you' van Ben Folds. Ik kan me bijna geen beter wakkerwordlied voorstellen.

Kom, laten we eens de babbelbox uithangen:
met welk lied wordt u graag wakker?

Tweede eerste reactie

De PvdA is 'woedend' om de eerste reactie van Balkenende, die een rapport van 551 pagina's samenvat met 'dat zie ik anders.' Afgezien van de passages die hem uitkomen natuurlijk. Het was de eerste reactie van Balkenende. De PvdA wil dat hij die reactie herziet. Het wachten is dus op reactie 1.1

Tekening via GeenCommentaar.nl, gemaakt door Adriaan.nu

Davids ontkent betrokkenheid bij commissie

Het nieuws van de dag is de presentatie van het Irak-rapport van de commissie Davids. Politiek en media schieten met scherp: het is 'stevig' (D66), 'verontrustend' (PvdA) en 'vernietigend' (SP).

Opmerkelijk genoeg ontkent hoofdrolspeler Edgar Davids iedere betrokkenheid bij het rapport. 'Ik houd me niet bezig met politiek. Ik ben een voetballer en een fokking goeie ook', liet hij via een woordvoerder weten. 'Dit is gewoon weer de schuld van de media!'

En ineens

En ineens voelde alles anders

Terwijl het nog hetzelfde was

Klets over de mol

Hieronder kun - mocht je daar behoefte aan hebben - al je complottheoriën, speculaties en ander gezwam over Wie is... de mol? kwijt.

Stem op de mol

Na iedere aflevering van Wie is... de mol? kun je hieronder je stem uitbrengen op degene die jij het meest verdacht vindt. Je hebt daarvoor de tijd tot de volgende aflevering. Wie aan het eind van de serie de meeste stemmen heeft uitgebracht op de mol, wint eeuwige roem en lof. Vergeet niet je naam in te vullen!

Let wel: hier alleen stemmen, speculeren, babbelen en wauwelen over Wie is... de mol? kan hier.

Laatste dagen

Nog twee dagen en ik vertrek naar de drentse bossen om de laatste dagen van het jaar door te brengen met vrienden, spellen en haardvuur. En dan is het 2010. Echt waar: 2010! Dat gedoe met de millenium-bug (weet u nog) is alweer tien jaar geleden. Ik wens iedereen een hele fijne jaarwisseling en een nog veel beter nieuw jaar.

Dit filmpje komt uit 2004, maar had net zo goed in een oudejaardvoorstelling van 2009 kunnen zitten.

Telegraaf

Een matige amateur-rapper die Geert Wilders bedreigde in een lied, heeft 80 uur taakstraf gekregen. Voor een staaltje doordachte opinievorming over dit bericht kun je altijd terecht bij Telegraaf.nl.

Zo vindt Nicole uit Huizen: 'je hoort niemand met de dood te bedreigen en zeker niet in een liedje.'

Iemand met het pseudoniem 'wilders aandacht trekker' uit Amsterdam schrijft: 'als hij veroordeeld is moeten alle rappers veroordeeld worden in de hele wereld.'

Tja.

Oorlog in 2009

Deze afbeelding is gemaakt door het Heidelberg Institute for Conflict Research. Hoe donkerder het land, hoe ernstiger het conflict / de oorlog. Het is maar dat je het weet.

Mijn best

Ik deed in mijn leven veel dingen verkeerd
En het ergste is: ik heb er weinig van geleerd
Kans na kans heb ik gekregen en verpest
Maar geloof me: ik doe toch echt mijn best

Keer op keer vergat ik de planten water te geven
Ik stemde zelfs eens per ongeluk op Fred Teeven
Maar ook al ben ik voor mijn omgeving echt funest
God geloof me, ik doe toch echt mijn best

Ik maak op straat altijd kleine kinderen bang
En mijn speeches duren altijd veel te lang
De buurt hield tegen mijn komst een groot protest
Mensen geloof me, ik doe toch echt mijn best

Ik drink te veel bier en ik eet te weinig sla
Waar ik ga of sta, een spoor van ellende laat ik na
Zuchtend zeg ik na weer een soa-test
Dokter geloof me, ik doe toch echt mijn best

Boventallig

Boventallig is voor mij het woord van de week. Volgens woordenvriendje Van Dale betekent het 'boven het normale aantal'. Stel dat je iedere dag een eitje eet en je eet in een malle bui twee eitjes, dan is er één eitje boventallig.

Bij mensen werkt het iets anders dan bij eitjes. Bij mensen betekent het 'boven het huidige aantal'. Vandaag bleek een aantal collega's van mij boventallig. Toen klonk het woord 'overbodig' mee op de achtergrond. Eigenlijk is het gewoon 'te duur'. Maar dat klinkt zo onaardig.

Als er ooit over het woord gestemd wordt, dan sta ik aan de kant van Van Dale. En de eitjes.

Mailig

Dit relaas stond onder een mail die ik vandaag kreeg:

Deze e-mail, inclusief enige bijgevoegde documenten, attachments en/of vorige e-mails, kan vertrouwelijke informatie bevatten. Als u niet de bedoelde ontvanger bent, noch een persoon verantwoordelijk voor het doorgeven van voornoemde e-mail aan de bedoelde ontvanger, bent u hierbij op de hoogte gesteld van het feit dat u niet geautoriseerd bent deze e-mail te lezen en dat het op enige wijze lezen, doorsturen, openbaar maken, kopiëren, printen, verspreiden en/of gebruiken van de in deze e-mail opgenomen of aan deze e-mail bijgevoegde informatie, strikt is verboden. Indien u deze e-mail ontvangt en niet de bedoelde ontvanger bent, wordt u verzocht de afzender hiervan direct telefonisch of per e-mail te verwittigen, alsmede de oorspronkelijke e-mail zonder deze op enige wijze te lezen en/of te bewaren, volledig te verwijderen.

<...> aanvaardt geen aansprakelijk voor schade terzake de verspreiding van informatie of documenten via e-mail.

En bewonder

Gisteren kon je er niet omheen: Ramses Shaffy is dood. Alle actualiteitenprogramma’s stonden er bol van. Op alle zenders lof en rouw. Oude beelden van de zanger, anekdotes van mensen die hem gekend hebben en jubelzangen van bewonderaars. Voor mij heeft Ramses niet de mythische status die hij voor de babyboomers heeft. Ik vond het een interessant figuur, die een paar mooie liedjes heeft geschreven die hij met een ongekende geestdrift en hartstocht zong. Een man die had geleefd en wiens tijd gekomen was.

Ik moest gisteren vooral aan iemand anders denken. Anderhalf jaar geleden overleed David, een jongen van mijn leeftijd. Hij gaf mij improvisatieles en stond zelf ook veel op het podium. Ook hij had een bijzonder soort geestdrift, een passie voor het leven en voor het theater. Alleen zijn tijd was nog lang niet gekomen. Leukemie houdt daar geen rekening mee. Een week voor zijn dood trouwde hij met zijn vriendin. Op de bruiloft zong hij aan de piano Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Iedereen wist dat hij waarschijnlijk niet meer lang te leven had. Hij zelf ook. En dit lied was wat hij ons mee wilde geven. Een jaar later werd er een feest ter nagedachtenis aan David georganiseerd. Om vier uur ’s nachts zongen we met zijn allen het laatste lied: Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

In een sentimentele bui zou ik zeggen dat hij en Ramses het nu misschien ergens op een wolk zitten te zingen.

Update: Victor heeft op muziekblog duurt-lang vrijwel hetzelfde geschreven. Over zielen en gedachtes gesproken.

Bouwplannen

Zwitserland wil een verbod op minaretten

Wilders wil daar in Nederland ook een referendum over

Bij mij in de straat is onlangs een spuuglelijk appartementencomplex gebouwd

Kunnen we het daar dan ook nog even over hebben?

Waar ik de afgelopen maand niet over geschreven heb

- Er woont een haan achter mijn huis die me iedere ochtend om kwart over vijf wakker kukelekuut

- De huisarts heeft een moedervlek van mijn been af gesneden

- Op mijn werk was ik meer bezig met randzaken, zoals vergaderen, dingen regelen, vergaderen, overleggen en vergaderen. Ik heb gemerkt dat dit erg veel energie opslurpt

- Ik was als undercover-Fries in het Ajax-vak bij Ajax - Heerenveen (5-1)

- Ik zat met een meisje van tien in de trein

- We krijgen allemaal een eng kastje in de auto, waar ik tegen ben (zonder me achter de Telegraaf te willen scharen)

- Het toneelstuk Ultimo

Potdomme, wat hadden dat prachtige, gevoelige, intelligente, geestige stukjes kunnen zijn. Ik schrijven, jullie lezen.

Is er eigenlijk nog een jullie na deze tekstuele droogte?

Jeroen van Merwijk

En vooruit, nog een politiek cabaretliedje van youtube, gezongen door Joop Visser:

Meningen

De week is nog maar op de helft en zit nu al propvol meningen. Dat heb je als Wilders en Pechtold elkaar weer eens in de haren vliegen in dezelfde week dat Theo van Gogh min of meer wordt herdacht. Is er nog ruimte voor één meninkje? Ja? Ok. Komt-ie:

Ik vind het raar dat mensen die pleiten voor 'alles mag gezegd worden' klagen over demoniseren als iemand iets zegt over mensen die pleiten voor 'alles mag gezegd worden'.

Dat vind ik. Het is mijn opinie. Mijn mening. En dus moeten jullie daar respect voor hebben.

Oud brood

Na zijn bezoek aan de hoeren

Ging hij uitgebreid de eendjes voeren

Zeg ja tegen nee

Ik vind: je moet ook eens ‘nee’ zeggen in het leven. We zitten nou eenmaal gevangen in een tijd vol keuzes en mogelijkheden. Het lijkt daardoor alsof alles moet. Alsof je het leven aan je voorbij laat gaan als je geen Iphone hebt, niet gaat bungeejumpen of niet overstapt naar Gmail. Dat is niet zo.

‘Nee’ zeggen geeft een bepaalde rust. Dat komt omdat al die aanbiedingen die op je afgevuurd worden je iedere keer dwingen om een keuze te maken. Erover na te denken. Een afweging te maken. Dat hoeft niet meer als je snel ‘nee’ zegt. Zo zeg ik standaard nee tegen taart eten op mijn werk. Sommigen zien me daardoor als een ongezellige anti-taart-fundamentalist. Dat neem ik maar op de koop toe. Ik zit tenminste niet bij ieder taartmoment te emmeren: zal ik het doen, of zal ik het niet doen? Ik zeg ook nee tegen wintersport. Gewoon, omdat ik er geen zin in heb. Ik heb besloten dat ik niet op wintersport ga. Ik wens iedereen die wel gaat heel veel plezier, maar ik ga niet mee.

En nu heb ik besloten om nee te zeggen tegen de Michael Jackson-film This is it. Ik heb wat fragmentjes op tv gezien.  Michael doet een danspasje. Michael zingt. Michael trekt zijn handschoenen aan. Michael bespreekt met iemand het decor. En kijk, Michael eet een broodje! Het interesseert me allemaal geen hol. Ik hoef het niet te zien. Ik ben klaar met die hele Jackson-hype. Laat iedereen die het wil zien er lekker naar kijken, pomp de hype op tot hij barst, ga met elkaar in discussie over hoe gezond Michael er in de film uitziet. Maar laat mij er buiten.

Het enige waar ik nog ‘ja’ op zeg, is de vraag of ik mezelf niet ook een mopperende oude man vind.